Familie Soutberg
Den Helder

Lida en Jeroen op reis door de USA

Achtergrond

Het lijkt ons een hele belevenis om Amerika te bezoeken, en voor mij (Jeroen) is het de verwezenlijking van een oude droom.

Dat is begonnen zo rond 1960, toen ik in de laatste jaren van de lagere school zat. Een oom van mij werkte al een tijd als priester in de USA; hij stuurde ons regelmatig kaarten uit – voor ons – exotische oorden zoals San Francisco, als hij op bezoek was luisterden we met ontzag naar zijn verhalen over de dagenlange treinreis dwars door Amerika van New York naar San Francisco, en als hij weer (met de boot) vertrok uit Nederland zwaaiden we hem uit.

Van deze oom kregen we ook een paar jaargangen van het National Geographic Magazine. In de “National Geographics” stonden in die tijd niet alleen reportages (vaak met illustraties in Kodachrome!) over ontdekkingsreizen of echt exotische plaatsen, maar ook veel grote en kleine advertenties die ons een kijkje gunden in een andere leefwereld. De upper middle class werd aangespoord een kleurentelevisie aan te schaffen, of een inbouwkeuken met koelkasten op reikhoogte, of een extra(!) telefoon in de keuken, terwijl een pagina verder stacaravans werden aangeprezen. Bijzondere indruk op mij maakten de reclames van de spoorwegmaatschappijen voor lange-afstandtreinen.


Advertenties voor de California Zephyr, een van de beroemdste treinen uit het midden van de twintigste eeuw (van Western Pacific), en de North Coast Limited (van Northern Pacific). Een van de huidige Amtraktreinen heeft de naam California Zephyr behouden en volgt ongeveer dezelfde route. Van de North Coast Limited heeft een Amtrak-versie bestaan die intussen is opgeheven; de route Chicago–Seattle/Portland wordt nu bediend door de Empire Builder, genoemd naar de Great-Northern trein die concurreerde met de North Coast Limited.

In de advertenties voor auto's figureerden juist in die tijd de modellen die nu staan voor de klassieke “Amerikaan”: wat mij betreft het perfecte evenwicht tussen de spartaanse voorgangers en de extreem “bevin-de” opvolgers.


Een Amerikaan!

Een ander cadeau van die oom heeft jarenlang aan de wand van mijn slaapkamer gehangen: een “Imperial Map of the United States” van Rand McNally. Hoewel ik daarna wel steeds belangstelling bleef houden voor de USA is het er nooit van gekomen er ook eens naar toe te gaan.

In 2000 kwam op mijn modelspoorbaan een speciale locomotief te rijden: de Big Boy van de Union Pacific, een gigantische stoomloc die tussen 1941 en 1960 de lange Amerikaanse goederentreinen zonder hulp over de beruchte Sherman Hill van Cheyenne (WY) naar Ogden (UT) kon brengen. Sindsdien heb ik modellen en documentatie verzameld over de Union Pacific in de late “transition era”, de overgangsperiode tussen stoom- en dieselaandrijving (en helaas tussen passagiersvervoer per trein op grote schaal en in de marge). Dan komt vanzelf de wens weer boven om de USA nu eens in werkelijkheid te zien.


Big Boy 4023 zoals geschilderd door Howard Fogg, op de January-pagina van de Union Pacific Centennial Calendar [1969]. Bureablad-achtergrond van mijn PC.

Nu de kinderen intussen zo groot zijn dat ze zelf op vakantie gaan is het ook meer voor de hand liggend om er met z’n tweeëen op uit te gaan. Een laatste zetje richting USA was een verslag op een Amerikaanse spoorwegsite over de reis van Los Angeles naar Seattle met de Coast Starlight, een van de routes van Amtrak, het passagiersnetwerk dat door de Amerikaanse overheid is opgezet na de teloorgang van de passagiersdiensten van de grote spoorwegmaatschappijen (die laatsten zijn zich zuiver op vrachtvervoer gaan richten toen auto en vliegtuig het vrijwel onmogelijk maakten nog winst te boeken op passagiersvervoer).

Afgelopen september hebben we de knoop doorgehakt: we gaan voorjaar 2008 op reis in de USA!

Planning

Eerste stap: wanneer, hoe lang, hoe erheen?

In vergelijking met eerdere vakantiereizen (weekje Frankrijk, twee weken Frankrijk, weekje Limburg, …) is dit voor ons van een heel andere orde: hoe lang gaan we, waar gaan we heen, hoe lang blijven we ergens, hoe reizen we, … De periode is nog het gemakkelijkst: april/mei komt voor onze eigen zaak het beste uit. Omdat we echt iets van de USA willen zien zonder in noodtempo allerlei bezienswaardigheden af te raffelen kiezen we voor een periode van vier weken. Heen en terug naar de USA is simpel: al zou je per (vracht)schip willen dan is het minstens drie keer zo duur als per vliegtuig. We gaan dus vliegen.

We kiezen als hoofdvervoer in de USA zelf voor de trein: je kunt op veel plaatsen komen, hoeft niet zelf te rijden, en met een USA railpass is het ook niet vreselijk duur. Bovendien hoeven we dan alleen naar de oostkust te vliegen. Vanaf Newark kun je zo op de trein stappen.

Op 12 september boeken we de vliegtickets (het is meteen reëel: we gaan echt!):

Omdat we om 17:15u in Newark aankomen boeken we voor de eerste nacht een hotel bij het vliegveld:
Best Western Newark Airport.

Stap twee: reisdoelen en routes

Om bij ieder reisdoel de bereikbaarheid en reisroute te onderzoeken maken we dankbaar gebruik van de site van Amtrak, met een overzichtskaart van het Amtrak-netwerk en alle dienstregelingen. We kiezen ervoor niet te gaan kamperen, maar onderdak te zoeken in hotels of hostels voor zover we de nacht niet al rijdend in de trein doorbrengen.

Reisdoelen, deel 1

Omdat we per trein reizen laten we reisdoelen die ver van spoorverbindingen liggen buiten beschouwing, met één uitzondering: wat ik altijd al heb willen zien zijn de redwoods in Californië; hoewel de Redwood National en State Parks niet direct per trein bereikbaar zijn willen we wel een aantal dagen verblijven in het Redwood National Park Hostel. We kunnen een auto huren in Klamath Falls (OR), een redelijk geoutilleerde stopplaats van de Coast Starlight, en van daaruit via een mooie route naar het hostel rijden. De northbound Starlight stopt er om 8:25u, de southbound om 22:00u, dus het lijkt ons nuttig de northbound te nemen, dan kunnen we nog op de dag van aankomst naar het hostel.

Met de USA Railpass kun je binnen de geldigheidsduur overal in de USA reizen, dus ligt het voor de hand verschillende heen- en terugroutes te nemen naar de redwoods. Voor het traject New York–Chicago is dat niet echt praktisch, maar vanuit Chicago kunnen we een “rondje” maken; vanwege de aankomsttijd in Klamath Falls gaan we om zuid heen en om noord terug. Voor de zuidelijke route zijn er twee mogelijkheden: met de California Zephyr naar Sacramento, of met de Southwest Chief naar Los Angeles, beide met aansluiting op de Coast Starlight. De noordelijke route loopt ofwel direct via Portland–Spokane ofwel via Portland–Seattle–Spokane. De precieze routes kunnen we kiezen aan de hand van de plaatsen die we onderweg willen bezoeken.

Voor de noordelijke route is keus snel gemaakt: Seattle en Portland hoeven we allebei niet persé te zien, maar het eerste stuk van het traject Portland–Spokane voert bij daglicht door de beroemde Columbia River Gorge, dus we kiezen voor Portland. We overwegen nog een bezoek aan Glacier National Park, maar daarvoor is het nog te vroeg in het jaar.

De twee zuidelijke routes voeren allebei door grandioze landschappen; de Zephyr is beroemd vanwege de spectaculaire route door de Rocky Mountains, terwijl de Southwest Chief in de buurt komt van de Grand Canyon. Omdat we die laatste toch ook willen zien kiezen we voor de Southwest Chief, met een verblijf van 1 nacht in Williams (de stopplaats van de Southwest Chief) en een treinrit naar de Grand Canyon met een verblijf van 1 nacht aan de rand van de Canyon. Dan reizen we door naar Los Angeles en blijven daar 1 nacht voordat we op de Coast Starlight stappen. Op weg naar Chicago maken we dan vanuit Milwaukee met de bus een omweg naar Green Bay (WI) voor het National Railroad Museum waar een aantal van de meest beroemde Amerikaanse locomotieven zijn bewaard (waaronder Big Boy 4017), maar dat plannen we als we dit eerste deel hebben vastgelegd.

We reserveren nu eerst voor vijf nachten een private room in het Redwood National Park Hostel.

Reisroutes, deel 1

Om de Amtrak railpassen te reserveren probeer ik me te registreren op de Amtrak-site. Het lukt me maar niet een telefoonnummer op te geven dat door het systeem wordt geaccepteerd. Tenslotte dien ik op 19 september maar een vraag in via het contactformulier op de site. Er komt vrijwel direct een e-mail terug die meldt dat ik binnen 24 uur antwoord krijg; dat blijkt inderdaad zo te zijn, maar met de mededeling dat mijn vraag is doorgestuurd naar International Sales, en dat die afdeling vragen behandelt in de volgorde van binnenkomst. Als ik op 21 september nog niets heb gehoord dien ik een nieuwe vraag in, en die komt blijkbaar bij een andere medewerker terecht: ik krijg meteen een e-mail terug – in tegenstelling tot wat het help-ballonnetje suggereert accepteert het systeem alleen Noord-Amerikaanse telefoonnummers, dus ik moet het dummy-nummer 999-999-9999 invullen. Nu lukt het registreren wel meteen, maar de railpassen kunnen we nog niet aanschaffen; daarvoor moet je het nummer van je paspoort invullen, en de onze zijn nog in de maak.

Als we op 28 september in de stromende regen onze paspoorten ophalen blijkt dat de mevrouw achter het loket dit jaar naar de USA is geweest – grappig toeval. Thuisgekomen (het klaart dan natuurlijk op) reserveren we onze railpassen. Het blijkt dat je per e-mail de verplichte reserveringen voor de deeltrajecten kunt maken, dus dat doen we maar meteen voor het eerste deel van de reis. Daarna meteen maar onderdak en autohuur in Klamath Falls en het uitstapje naar de Grand Canyon. Onderdak in Los Angeles en in Portland moeten we nog regelen.

Op 30 september hebben we dan ons eerste reisplan.

De treinreizen van New York naar Chicago, Chicago–Williams, Williams–Los Angeles en Los Angeles–Klamath Falls gaan in coach class, dus we moeten in onze reclining seats slapen. Naar verluidt zijn ze wel een stuk comfortabeler dan vliegtuigstoelen. Het lange traject van Portland naar Milwaukee nemen we wel een slaapcabine: we zitten dan zowat drie dagen in de trein; maaltijden zijn bij zo'n slaapcabine trouwens inclusief.

Reisdoelen/reisroutes, deel 2

Voor het bezoek aan het National Railroad Museum zal een (deel van) een dag voldoende zijn, alleen is even de vraag hoe we het met de bus gaan doen. Gaan we op de zaterdag van aankomst in Milwaukee door naar Green Bay of blijven we er een nacht en gaan op zondag verder? Als we de vertrektijden raadplegen blijken de mogelijkheden in 2008 alweer minder dan in 2007 (nooit geweten dat de afgelopen jaren voor Greyhound een zware tijd zijn geweest): een bus om 13:00u en een om 19:25u. Dan is de keus snel gemaakt: de bus doet er ongeveer 3 uur over, dus als we pas op zondag naar Green Bay vertrekken kunnen we pas maandag fatsoenlijk in het museum terecht, en dinsdag pas weer terug. Dus maar vanuit Milwaukee direct door en laat op de avond arriveren, dan hebben we de hele zondag in Green Bay (museum open van 11:00 tot 17:00) en kunnen maandag via Milwaukee naar Chicago; er gaat een bus om 8:00u en een om 16:40u; zouden we zondag de late bus nemen dan komen we op een ongelukkige tijd in Chicago aan, dus maandag maar op tijd opstaan, dan kunnen we die dag nog vanuit Chicago een nachttrein nemen; alleen nog bedenken waarheen. De twee overnachtingen in Green Bay reserveren we bij de Quality Inn Green Bay die wel aardige recensies krijgt op diverse hotelsites.

De bustocht van Milwaukee naar Green Bay en terug kan niet worden gereserveerd: Greyhound hanteert een niet al te heldere regel die neerkomt op “wie het eerst komt het eerst maalt, en als er meer passagiers zijn dan er in de bus kunnen zetten we een tweede bus in – als die beschikbaar is”. Ook voor het treintraject Milwaukee–Chicago kun je niet reserveren. Er rijden door de week zeven treinen per dag, dus dat zal geen groot probleem zijn denken we. Eventueel kunnen we nog de bus nemen; als je ver genoeg van te voren reserveert kan dat vanaf $3 voor twee (inclusief reserveringskosten) bij Megabus.

Reisdoelen, deel 3

Als we in Chicago aankomen zal het intussen 5 mei zijn, dus willen we daarna nog ergens een paar dagen blijven dan moet het goed te bereiken zijn. New England zouden we graag eens bezoeken, maar qua aansluitingen en aankomsttijden werkt dat niet. We kunnen dat beter bewaren voor als we nog eens in de herfst de oceaan oversteken.

Inspectie van de Amtrak-kaart suggereert een trip naar het zuiden. Als we vanuit Chicago de City of New Orleans nemen zijn we in één nacht in New Orleans, en van daaruit kunnen we via een andere route terugkeren naar ons vertrekpunt New York, ook weer met een nacht in de trein. We plannen drie nachten in New Orleans, en de laatste twee overnachtingen van de reis in Newark; dan hebben we nog een dag New York voordat we terugvliegen. We reserveren in New Orleans de Blu Room van The Royal Barracks Guesthouse. Het is maar goed dat in de automatische reserveringsbevestiging een aanbetaling wordt gevraagd: als ik na een week nog steeds geen afboeking terugvind in het on-line overzicht stuur ik een e-mailtje en blijkt dat de boeking “had vanished in cyberspace” maar nu alsnog is vastgelegd; en inderdaad, twee dagen later is de aanbetaling afgeboekt.

Intussen hebben we gezocht naar redelijke logiesmogelijkheden voor onze tussenstops in Los Angeles en Portland, allebei voor één nacht. Wat steeds weer opvalt op hotel-sites is de variatie aan beoordelingen voor een en dezelfde accommodatie: de een schrijft “the worst experience of my life” terwijl de ander het “wonderful” vond, soms met precies tegenovergestelde commentaren op dingen als de grootte van de kamer. Uiteindelijk besluiten we de beoordelingen van een accommodatie alleen in aanmerking te nemen als ’t er veel zijn en ook nog van gelijke strekking.

Het valt ons op hoe duur Los Angeles is in vergelijking met de andere plaatsen die we bezoeken. Daarbij laten we onze keus ook nog beperken door de eis dat de accommodatie goed bereikbaar moet zijn met openbaar vervoer vanaf Union Station waar we aankomen en ook weer zullen vertrekken. De hotels bij het vliegveld vallen direct af; veel te ver. In de buurt van het station vinden we wel een paar hotels, maar die zijn duur, of ze worden afgekraakt door bezoekers, of ze zijn niet meer te boeken (zolang van te voren?), dus we pakken Google Earth erbij en zoeken naar logies in de buurt van een van de metrolijnen die vanaf Union Station vertrekken. We komen tenslotte uit in Pasadena, dicht bij een halte van de Gold Line: de Artists’ Inn die lovende kritieken krijgt en er aanlokkelijk uitziet. De Van Gogh Room vinden we wel grappig, en betaalbaar, dus die boeken we. Vanuit deze Inn is het ook niet ver meer naar de Huntington Library, Art Collections and Botanical Garden met in de tuin onder andere een woestijngedeelte met Saguaro’s en andere botanische iconen. De Art Collection bevat wereldberoemde werken als de Blue Boy en Pinkie, een originele Gutenberg-bijbel en ga zo maar door. De openingstijden in het voorseizoen zijn nog beperkt (12:00u tot 16:30u), maar in 4½ uur zullen we waarschijnlijk meer dan genoeg indrukken kunnen opdoen.

Een hotel in Portland is vrij snel gevonden: Shilo Inn Rose Garden. Wat we met onze dag in Portland doen weten we nog niet. Mogelijkheden genoeg, en we kunnen er nog een hele tijd over denken.

Reisroutes, deel 3

Van Chicago naar New Orleans reserveren we in de City of New Orleans. Die vertrekt om 20:00u uit Chicago en bereikt via Memphis de volgende dag om 15:32 New Orleans. Daar stappen we dan drie dagen later vroeg in de morgen (7:20u) op de Crescent, die ons via Birmingham, Atlanta, Washington, Baltimore and Philadelphia naar New York brengt waar we zaterdag om 14:02u arriveren; we kunnen daar wat rondkijken en later de trein pakken naar Newark. Een alternatief is om uit te stappen in Washington (om een uur of tien ’s ochtends), daar rond te kijken en later van daaruit direct naar Newark te reizen. We kunnen immers op zondag ook nog naar New York, en we gaan toch niet om te winkelen.

Op 17 oktober hebben we zo de eerste volledige planning.

Reisroutes, deel 4

In de periode oktober–december blijft het reisschema ongewijzigd, terwijl we allerlei informatie opzoeken over onze reisdoelen. Na de jaarwisseling moeten we echter een paar wijzigingen maken. De eerste is jammer, maar heeft verder weinig invloed: De Huntington Library wijzigt de openingstijden en is nu op dinsdag gesloten, de enige dag die we in Los Angeles doorbrengen. We kunnen een deel van de tijd alvast besteden aan het bezoeken van het oudste deel van Los Angeles, dat vlak bij Union Station ligt (het station zelf is ook al een bezienswaardigheid).

Ingrijpender zijn de gevolgen van een mudslide in Oregon die op 19 januari de route van de Coast Starlight blokkeert. Aanvankelijk melden Amtrak en Union Pacific dat er hard gewerkt wordt aan herstel van de verbinding en men hoopt op 15 februari weer te kunnen rijden, maar al gauw wordt duidelijk dat dit veel te optimistisch is. Na een paar weken start Amtrak een ingekorte Coast Starlight tussen Los Angeles en Sacramento, en we besluiten ervan uit te gaan dat deze situatie nog steeds zal bestaan als wij daar aankomen. Een alternatief zou kunnen zijn om niet via Portland naar Chicago terug te reizen, maar via Denver, over de route van de California Zephyr. Dat heeft echter zeer ongunstige aansluitingen tot gevolg, en het schema zou helemaal overhoop moeten. We besluiten alleen het gedeelte tussen Sacramento en Portland te herzien: in Sacramento een hotel opzoeken, daar een auto huren en na het verblijf tussen de Redwoods doorrijden naar Portland en daar de auto inleveren. Een bijkomend voordeel is dat we de overnachting in Klamath Falls inruilen voor een extra nacht in Portland, zodat we daar meer tijd hebben.

We kijken regelmatig na wat de vertraging van de Empire Builder is bij aankomst in Milwaukee, en dat blijkt nogal te variëren, met enorme uitschieters. Omdat de geplande overstaptijd naar de bus voor Green Bay niet bijzonder ruim is, en die bus meteen ook de laatste is, besluiten we geen risico te nemen en de bus in te ruilen voor een huurauto: we nemen bij aankomst in Milwaukee een hotel vlak bij het vliegveld, halen daar 's ochtends de huurauto op en zijn dan nog aardig op tijd bij het Railroad Museum. De volgende dag kunnen we dan na inleveren van de auto vanaf het vliegveld de trein naar Chicago nemen.

De laatste wijziging die we aanbrengen is dat we vanuit New Orleans komend uitstappen in Washington, en van daaruit de trein nemen naar Newark Penn. Daarvandaan kunnen we dan per shuttle naar ons hotel.

Tegen eind maart is ons reisschema nu wel aardig stabiel geworden. De route op de kaart heeft wel wat weg van een (omgevallen) acht.

Reisverslag

Als het goed is veranderen de elementen van onderstaande lijst vanaf 16 april 2008 gaandeweg in links naar dagelijkse verslagen van onze reis.